در باره روشنایی

روشنائی که امروز بشکل وبلاگ در آمده است روزی نشریه ای بود رسمی. اولین شماره آن در آبان ماه 1366 انتشار و تا دوازده سال بعد از آن ادامه یافت. طفلی بود که رشد کرد ولی به بلوغ نرسیده جان بجان آفرین تسلیم گفت. دهها نشریه با همین سرنوشت روبرو شدند. دلیل اصلی ش نه عدم تعهد و مسئولیت ، بلکه حمایت اقشار تحصیل کرده و دانشگاه دیده بود. تولید یک نشریه حرفه ای نیازمند هم سرمایه مالی است و هم مهارتهایی همچون اطلاع رسانی، روشن سازی اجتمائی از جمله روزنامه نگاری و نویسندگی  و سایر حرفه های مربوط . اولی موجود نبود، چون حرفه ای پول ساز و سود آور نبود. دومی هم نایاب بود. چرا که فرهنگ دیکتاتوری نیاز برای گفت و شنود و انتشار  افکار و ایده ها را سر کوب و خاموش ساخته بود که هنوز نیز ادامه دارد. دستگیری و بازجویی و  زندان و شکنجه، خاموشی و سکوت را تشویق میکند و گفتن و شنیدن را عقیم و خنثی میسازد. در چنین شرایطی انتشار نشریه، چیزی جز یک ماجرا جوئی پر درد سر نمیتوانست بحساب آید.

با این وجود روشنائی بیش از یک دهه انتشار یافت و در نوع خود بدیع بود، از حمایت دو نفر از معروفترین گرافیستهای ایران برخور دار بود. بدین لحاظ قابل مقایسه با نشریه های حرفه ای بود. نام آشنایی بجز این دو در روشنایی دیده نمیشد.  روشنایی آزادگویی را  به نام آوری وشهرت ارجهیت میداد. چرا که گمنامی،  زبان را از اسارت و بندگی نجات میداد. تعارف و رو در بایستی کنار میرفت و حقیقت امکان نمودن رخ خویش مییافت.

 سوی و جهت روشنایی، نجات از تاریکی بود که با سلطه نظام الهی و یا نظام فقاهتی- ولایتی بر ایران حاکم شده بود. باور بر این بود-هنوز هم هست-  که با روشنائی  میتوان بمبارزه با تاریکی پرداخت وبانسانیت خویش دست یافته و جامعه را آزاد ساخت.  روشنائی زمانی ظاهر شود که نقد قدرت  با نقد مذهب در هم آمیزد. در زمانیکه فقاهت بارگاه قدرت را در انحصار خود در آورده است. نقد قدرت جدا از مذهب، نقدیست پوسیده و کهنه. نقدی که آئین و باورهای مذهبی را تقدس بخشد و آنرا مصون دارد از چندو چون و  بررسی. آنها که بر جامعه ایران حکم میرانند بنام مذهب با توسل بدان و با دیدگاههای مذهب. سلطه افکنده اند.

 یعنی تمام سیاستهای حاکم، تصمیم گیریها در کلیه زمینه های اقتصادی، اجتماعی، قانونی و فرهنگی در تبعیت از مذهب  بمنصه ظهور در آید. بار مسئولیت را باید مذهب بدوش بکشد. اگر نظام پیوسته بجنگ و خونریزی خوشامد گفته است و  فقر و عقب ماندگی ادامه دارد  ناشی از باور به جهاد است و شهادت.

فقیهی که کلاشینکف بدست روزهای جمعه بر سر مهراب و منبر رود هم خطبه سیاسی گوید و هم عبادی. وبدین ترتیب تمام آئین و مراسم مذهبی روزانه و ماهانه و سالیانه از نماز و روزه گرفته تا نمازهای جماعت و حجاب و خمس و ذکات تبدیل بیک امر سیاسی شوند.

 پیآمد وحدت قدرت و مذهب، خارج ساختن مذهب و تمام اسطوره های آن از مصونیت در قلمرو نقد است. در پناه این مصونیت از نقد بوده است که مذهب  شرایط اجتماعی را  برای برقراری سلطه ارزشهای الهی،  تحجّر و تاریکی و نابینایی ، نادانی آماده گرده است. .  در شرایط تاریکی تمام فرائض مذهبی در خدمت تحکیم نظام تسلیم و اطاعت است و  تقلید و تبعیت که همسازی کامل دارد با نظام مطلقگرای استبدادی.

 در ادامه همین ادبیات است که روشنائی کفتار خودش را بشکل و بلاگ ادامه میدهد.     

امام چهاردهم رئیس جمهور احمدی نژاد:

 ملت ایران پرچمدار عدالت است

امام زمان که در جسم آقای رئیس جمهور احمدی نژاد ظهور یافته است و در میان ما ساکنین این دنیا زندگی میکند، بگزارش روزنامه آفتاب، در "همایش سالیانه کانونهای نخبه در جمع اعضای کانون دانش پژوهان نخبه در منطقه 16یاغچی آباد، در طی یک سخنرانی، اعلام نمود که" فعلا ملت ایران پرچمدار عدالت است."  این کلامی است که تنها میتواند از دهان امام چهاردهم احمدی تبار بیرون آید. چرا که کلامی است که رنگ و بوی کلام الهی را دارد و از دهانی خارج شود که هرگز گشایش نیابد مگر بنام نامی اله.

 از خصوصیات کلام الهی امام است که معنا و مفهوم درونی اش بر کسی ظاهر نشود. درک آن بسادگی میسر نیست. حد اقل دارای دو روی مشخص از یکدیگراست. دارای ظاهر است و باطن. پرچم عدالت بظاهر کلامی است شعار گونه، پر سازد دهان را که اگر تاثیر بخشد بر آنست که ساده انگار و خوشباور است. اما این معنای فریبکارانه  در شان امام نیست. معنای درونیش انستکه از زمان ظهور امام سیزدهم آقای خمینی، بساط ظلم و جور و فسق و فجور برچیده شده است، نه فقر است و نابرابری و بیکاری. توزیع و تولید در توازن است با کار  زحمتکشان و رنجبران. نه کسی ثروت هنگفت بکف آرد بقیمت استثمار و تاراج دیگری. حق همیشه بحق دار رسد. هیچ فردی را امتیازی نیست بر فرد دیگری حتی مرد را بر زن. این یک الگوی الهی است. البته که دنیا بآن غطبه خورد.

در همان همایش امام چهاردهم آقای رئیس جمهور احمدی تبار از سر رحم و رحمان الهی،  افزوده است که " ما با دنیا دعوا نداریم. میخواهیم فرهنگ عدل و معنویت را گسترش دهیم." آیا کسی دیگری جز امام زمان هست که در اندیشه نجات بشریت باشد؟ کالائی که امام احمدی تبار بدنیا عرضه میکند فرهنگ عدل و معنویت است.  جهانیان بمحض آنکه آوای عدل و معنویتی که رئیس جمهور ایران از آن سخران میراند، بگوششان رسد به پا خواهند خواست و بر ضد ظالمین و ستمگران خواهند شورید. اینست که دعوائی با کسی ندارد. کلامش عاری از خشونت است. فرهنگ امام یعنی همان فرهنگی که آقای احمدی تبار قصد گسترشش را دارد، فرهنگ جهاداست و شهادت، تسلیم است و اطاعت. فرهنگ ایثار است و جانبازی، ریختن خون دیگری است تا آخرین قطره خون خویش در راه تحصیل رضای ذات الهی. دنیای کنونی فانی است باید در پی زندگی ابدی بود. پاسخگوئی به نیازهای دنیوی درپی خوشی و خوش زیستی، بماده پرستی ختم شود که یک فکر شیطانی است. نشانه جهالت است و غفلت از وجود "رب الالعالمین" (ارباب دوجهان). مردم جهان در رسیدن چنین فرهنگی بیصبرانه انتظار میکشند. بدیهی ست که ملت ایران نیز با افتخار پرچم عدالت را بدوش خود خواهند کشید، البته بدون صرف هیچگونه هزینه ای. اما بیم از آنست که خوشباوران ساده اندیش آماده پذیرش هزینه شوند و در راه گسترش فرهنگ عدل و معنویت، پوتین بر پا کنند و ینیفرم نظامی بر تن.   

البته امام زمان ما آقای احمدی تبار همانجا اشاره دارد که:

"عده ای با سوء استفاده ازبیت والمال برای خود باند و اقتصاد و سیاست درست کرده اند و در هنگامی که می بینند قرار است دستشان از بیت المال قطع شود فریاد میزنند. این افراد از بیت المال بسیار تزریق کرده اند و با استفاده از درصد کمی از پولی که از بیت المال برداشته اند افرادی را برای حمایت از خود ایجاد کرده اند و به چند تا آدم پول می دهند تا درجهت حمایت از آنها مقاله بنویسند و هورا بکشند."

اما وجود بی عدالتی که امام احمدی بدان اعتراف میکند و از قدرتی که در راه اعمال نفوذ برای ادامه غارتگری بیت المال سخن میراند  سبب آن نشود که مردم پرچم عدالت را بر دوش نکشند و فرهنگ معنویت و عدالت را بسراسر دنیا گشترش ندهد. گفتار و ادبیات ریاست جمهوری کفتاریست الهی و ادبیاتی امامی . او در دفاع از امت اسلامی تجاوزکاران به بیت المال را بتسلیم دعوت مینماید. چون مقام امام بدون شک ماورای قانون است نهادهائی همچون دادگاههای عدل اسلامی، و مراجع قانونی را نتوان بکار بست زیرا که خود تخت نفوذ باند های افصادی و سیاسی قرار گرفته اند و مورد اعتماد نیستند. یکی از نشانه های رسیدن قبامت آنستکه نهادهای قانونی و دادگاههای عدالت کستر فاسد شده و در خدمت متجاوزین به بیت المال در آمده اند. امام مبارزه راتا لحظه نهائی ادامه میدهد.